You never imagine what it is life with me.

Pukanie do drzwi zerwało dziewczynę z łóżka.

- Dlaczego wróciłaś ?
- Nie mogłam tak odejść.

Ostatkami sił wypowiedziała te słowa i chwyciła Kate za rękę, przyciągając ją do siebie.
Spojrzała jej głęboko w oczy i po chwili zaczęła całować.
Chwila była tak namiętna, że brakowało jej tchu, nie potrafiła zapanować nad tym co robi.
Krew w jej żyłach zaczęła znacznie szybciej przepływać, a serce biło jak oszalałe.
Elizabeth czuła się jak pod wpływem narkotyku,a jej ręce zaczęły błądzić po ciele Kate.
Poczuła jak dziewczyna łapie ją za bluzkę i odpycha na łóżko.
Otworzyła oczy i spojrzała na Kate.
Widziała wszystko jak przez mgłę.
Chwyciła ucznia za pasek od spodni i wytrąciła ją z równowagi.
Ubrania stanowiły jedyną barierę między nimi.
Elizabeth od słów posunęła się do czynów, pozbyła się koszulki Kate, a ona nie pozostała jej dłużna.
Tonęły w ekstazie, a ich pożądanie unosiło się w powietrzu.
Reszta ubrań zniknęła tak samo szybko jak myśli w ich głowach.
Ich ciała połączyły się w jedność, a blask księżyca, który wdarł się przez otwarte okno, oświetlał ich ciała.
Lekki powiew wiatru na chwilę ostudził ich temperamenty.

- Jesteś tego pewna ?
- Niczego w życiu nie jestem pewna.
- Jako mój mistrz powinnaś...

Elizabeth zamknęła jej usta pocałunkiem, a jej dłonie powędrowały ku dolnej partii ciała.
Przyciągnęła ją bliżej siebie i poczuła wilgoć jej ciała.
Podniecenie zawładnęło nią całą.
Chciała by trwało to długo i intensywnie.
Zaczęła ją pieścić i powoli w nią wchodzić.
Czuła ciepło i oddanie.
Głowa Kate zwisała przez ramię Elizabeth w lubieżnym przegięciu.
Widziała jak rozkosz zawładnęła ciałem dziewczyny, słyszała to w jej przyspieszonym oddechu i czuła przez wbijające się w plecy paznokcie.
Po chwili poczuła jak Kate ją odpycha.
Zaczęła dominować na górze i ocierać się o jej nagie ciało.
Nie musiała długo czekać, by poczuć ją w sobie.
Czuła, że traci kontakt z rzeczywistością, wszystko zaczęło znikać gdzieś w oddali.

Rozległ się dzwonek telefonu.
Kate zerwała się z łóżka, było już rano.
Spojrzała na łóżko, ale było puste.

- Jesteś gotowa ?
- Na co ?
- Miałyśmy jechać dziś w góry, nie pamiętasz ?

Wszystko nagle stało się jasne, to był jedynie sen, ale w jej głowie zagościło jedno pytanie.
Dlaczego czuła to co Elizabeth i słyszała jej myśli, dlaczego była nią ?

- Niedaleko jest kawiarnia, daj mi pół godziny i do Ciebie dołączę.
- W takim razie będę czekać.

Her beauty in the moonlight overthrew you.

Kate weszła do domu i rzuciła torbę na łóżko.
Wyjęła z komody paczkę papierosów, chwyciła zapalniczkę i zanim podeszła do okna, zdążyła się zaciągnąć, rozpoczynając swój dawny rytuał.
- Szlag by trafił dwa lata.
Czuła się skrępowana i zaniepokojona. Całe jej życie przemieniało się z dnia na dzień i ona sama nie miała na nie wpływu.
Co się działo z jej niezależnością, stanowczością.
Dym pytań osadzał się na jej płucach jedynie szkodząc jej  przyszłości.
Nie lubiła snuć domysłów, a nic innego jej nie pozostawało.
Jaki błąd popełnił jej Mistrz, od czego chciał ją uchronić.
Zaciągnęła się resztką papierosa i usiadła przy komputerze.
W wyszukiwarke wpisała imię i nazwisko, które nie dawało jej chwili wytchnienia.

Elisabeth Usagi.

Zdumienie wparło ją w krzesło, strona była pusta, jakby kobieta, której szuka wcale nie istniała.
Słysząc dzwonek telefonu, poderwała się z krzesła i zaczęła przeszukiwać torbę.
Ledwo zdążyła odebrać, gdy usłyszała znajomy głos.

- Zapomniałam Cię o coś zapytać, jestem na dole, wpuścisz mnie ?
- Jasne, Mistrzu.

Chwilę później zadzwonił domofon, nie musiała nawet pytać kto to, dobrze o tym wiedziała.
Rozległo się pukanie do drzwi.
Podeszła dość niepewnie, spojrzała przez wizjer i serce zabiło jej mocniej.
W pierwszej chwili nie zwracała na nie uwagi, być może czegoś się tylko obawiała.
Otworzyła drzwi i wpuściła Elizabeth do środka.

- Pozwolę sobie usiąść.
- Może masz ochotę na coś do picia ?
- Niekoniecznie, ja tylko na chwilę.
- Cóż było tak ważne, że nie mogło poczekać do jutra ?
- Naucz się pokory i cierpliwości.
- Wydaje mi się, że Ty mnie tego nauczysz.
- Co chcesz wiedzieć ?
- To jest to pytanie ?
- Tak, szukałaś informacji na mój temat, a nie prościej było zapytać mnie ?

To było bardziej szokujące niż pusta strona w przeglądarce.

- Wow, to było zaskakujące. Ale korzystając z okazji mogę pytać o wszystko ?
- Tak.
- Co jest z Tobą nie tak ?
- A co ma być nie tak ?
- Nie odpowiada się pytaniem na pytanie, a poza tym, chcesz mnie od czegoś uchronić, a ja nie wiem dlaczego. Nie chcę uczyć się teraz pokory czy cierpliwości. Chciałabym wiedzieć.
- Chciałabyś, ale czy ktoś powiedział, że życie to koncert życzeń ?
- Nie, ale ktoś mi kiedyś powiedział, że chcieć to móc, więc chciałabym wiedzieć.
- Jestem więźniem przeszłości.
- I to tyle ?
- Albo aż. Kiedyś straciłam to na czym naprawdę mi zależało. Nigdy nie pogodziłam się z tym, ale nauczyłam się z tym żyć.
- W takim razie przed czym chcesz mnie chronić ?
- Nie pozwolę Ci popełniać tych błędów co ja.
- A masz coś konkretnego na myśli ?
- Wiem, że mnie pokochasz, a Ja Cię zranię, ale wina nie będzie tylko moja.
- Lepszy żart od tego opowiedział mi tylko mój brat jak miałam 16 lat !

Być może nie było stosowne wybuchnięcie śmiechem w  sytuacji, gdy wkracza się na temat miłości, ale Kate nigdy nie obchodziło zdanie innych. Zawsze mówiła to o czym myślała.

- Chcę byś pamiętała, że nic nie zdarza się dwa razy. Powinniśmy się cieszyć z tego co mamy, z tego, że nam się przytrafiło, a gdy nas opuści, wracać do tego wspomnieniami, nie bać się ich, bo to dzięki nim tworzymy album w naszej głowie.
- Nie musisz się o mnie martwić. Wiem, że z czasem wszystko się zmienia, ale co do tego jestem pewna.
- Nie ingeruje w twoje uczucia. Będę się zbierać, a i jeszcze jedno, naucz się pytać. Dobranoc, Kate.
- Dobranoc.

Zamknęła drzwi i podbiegła do okna. Patrzyła jak Elizabeth wsiada do samochodu i powoli odjeżdża.
Starała poukładać sobie wszystko w głowie, ale zmęczenie było od niej silniejsze.
Zasnęła.

Little touch of heavenly light.

Dwójka ludzi siedziała na pagórku, spoglądając na odbijające blask księżyca jezioro.
Obserwująca ich przyroda szeptała między sobą w pogoni za pytaniem kim mogą być.
Zdawali się znać od dawna, ale między nimi rozkwitało ziarno tajemnicy.

- Nigdy tego nie zrozumiem, Mistrzu.
- Zależy co kryje się pod słowem "tego".
- Jeśli się kogoś kocha, nie powinno się odchodzić.
- Nie uważasz, że to czasem zależy od sytuacji ?
- Być może, ale czy zwykła kłótnia może zepsuć coś tak silnego ?
- Idąc aleją parku, widzisz małego, barwnego ptaka, zachwyca Cie swym pięknem. Pragniesz podejść bliżej, przyjrzeć mu się dokładniej, ale on odlatuje. Dlaczego ?
- Bo się boi.
- Jeśli dwoje ludzi kłóci się i nie dochodzą do porozumienia, dlaczego oddalają się i decydują na ograniczenie kontaktu ?
- Nie porównujmy dwóch skrajności.
-  Boją się, że będą zawsze się ranić. Obawiają się, że nie będą w stanie naprawić tego co było między nimi. Uczucia nie można skreślać od razu. To nie zabawka, którą gdy się popsuje można rzucić w kąt. Jak zepsuła Ci się lalka to co robiłaś ?
- Starałam się ją naprawić, ale z czasem po prostu się nie dało, bo była już zbyt zniszczona. A Ty co robiłaś ?
- Nie zapominaj się.
- Wybacz. Co robiłaś, Mistrzu ?
- Naprawdę interesują Cie moje zabawki ?
- Nie, interesują mnie twoje uczucia.
- To wykracza poza granice, których miałaś się trzymać. Mam Cię przygotować do tego co jest Ci przeznaczone.
- Wiem co jest mi przeznaczone i może to mieć znaczące powiązanie ze sprawą.
- Nie sądzę.
- Nie możesz całe życie uciekać od tego tematu, Mistrzu.
- Co chcesz wiedzieć ?
- Jesteś Mistrzem, ale na pewno popełniłaś w życiu kilka błędów i dlatego siedzisz tutaj ze mną.
- Uważasz, że musiałam popełnić  "kilka błędów" by zostać Mistrzem ? To nielogiczne.
- Zależy dla kogo. Coś Cię skłoniło by pójść tą drogą, by robić coś dla innych.
- Imponujesz mi, ale ta historia sięga bardzo, bardzo daleko. Każdy Mistrz kiedyś miał swego Mistrza. Czerpał wiedzę z jego mądrości i pragnął utożsamiać się z nim. Kiedyś może pojmiesz tajemnice tego świata, która zrodziła ta historię. Będziesz moim następcą, wiem to.
- Dlaczego akurat ja? Miałaś wielu uczniów.
- Bo to Tobie jest przeznaczone. Z czasem uczeń przerasta Mistrza w swej mądrości. Ja już niczego się nie nauczę od życia, ale przed Tobą ono stoi otworem, wystarczy rozejrzeć się dookoła i podziwiać jego piękno, wsłuchać się w śpiew ptaków, w szept wiatru i współgrać z naturą.
- Opowiesz mi co się stało w twoim życiu ?
- Kiedyś na pewno, ale dziś już nie. Jest późno, musimy wracać do miasta.
- Kiedy się zobaczymy ?
- Jestem zawsze wtedy, gdy mnie potrzebujesz. Wiesz gdzie mnie szukać.
- Dobrze, odwieziesz mnie ?
- Tak.

Dziewczyna rzuciła smutne spojrzenie w stronę jeziora.
Było tam pięknie, chciałaby kiedyś jeszcze tam wrócić.
To miejsce zawsze będzie ją skłaniało do zgłębiania największych tajemnic jakie skrywają w sobie ludzie. Dawało jej siłę i odwagę jakiej nie miała na co dzień.